‘Mijn oma was nog geen 40 toen ze in de overgang kwam. Ook bij mijn moeder begon de overgang toen ze in de dertig was. “De kans is groot dat jij ook vroeg in de overgang komt”, zei mijn moeder toen tegen me. Op dat moment was ik een puber en was ik daar nog helemaal niet mee bezig. Als mijn moeder weer eens zwetend in haar onderbroek en beha stond te stofzuigen, dacht ik weleens: doe toch normaal!
Kinderwens
Toen ik op mijn 27ste geen stabiele relatie maar wel een sterke kinderwens had, besloot ik er alleen voor te gaan. Samen met mijn moeder ben ik toen naar een gynaecoloog geweest om het erover te hebben. Hoe groot was de kans dat ik net als mijn oma en moeder vroeg in de overgang zou raken? Volgens de arts was dat 99 procent. “Het levende bewijs daarvan zit naast je”, werd er gezegd.
Daar schrok ik van, maar het positieve eraan was dat ik meteen kon doorpakken. Ik werd doorverwezen naar het Amsterdam UMC voor een KID-behandeling, waarbij ik kunstmatig geïnsemineerd zou worden met donorzaad.
Lees ook: Niels (34) is spermadonor: ‘Het kost mij weinig, maar voor iemand anders betekent het alles’
Nieuwe relatie
Ik had net alle papieren voor de intake ingevuld en teruggestuurd toen ik weer in contact kwam met een oude vriend. Tijdens die eerste date vertelde ik hem dat de kans groot was dat ik vroeg in de overgang zou gaan en dat ik op het punt stond om een traject in te gaan om een alleenstaande moeder te worden. Ik wilde weten of hij nog een kinderwens had.
Hij keek me geschrokken aan en wist niet goed wat hij met deze informatie moest. Uit een eerdere relatie had hij al twee zoons, dus hier moest hij goed over nadenken. Uiteindelijk wilde hij er samen met mij toch voor gaan. Het leek hem fantastisch om een dochter te krijgen.
PTSS
Vijf maanden later was ik in verwachting van onze dochter Rosa-Linn. De eerste maanden verliep de zwangerschap vrij soepel, maar bij 36 weken kreeg ik plots hevige buikpijn. Ik moest worden opgenomen in het ziekenhuis en balanceerde op het randje van de dood.
Rosa-Linn werd via een keizersnede geboren, terwijl ik onder volledige narcose was. Achteraf bleek dat ik een blokkade in mijn darm had. Rosa-Linn heeft tijdens de zwangerschap waarschijnlijk met haar hand of voet mijn darm dichtgedrukt. Die laatste dagen van de zwangerschap en de bevalling waren voor mij zo traumatisch, dat ik er PTSS aan heb overgehouden.
Klachten
Na de bevalling kreeg ik opvallende klachten: een onregelmatige cyclus, opvliegers, paniekaanvallen. Het zal wel met de PTSS en het ontzwangeren te maken hebben, dacht ik. Maar toen ik mijn EMDR-therapie had afgerond en de klachten na een jaar nog steeds niet over waren, besefte ik dat er iets anders aan de hand moest zijn.
Ik weet nog goed hoe ik op een avond een vriendin ophaalde om naar zumba te gaan. Ik had net de auto geparkeerd en kreeg, terwijl ik buiten stond te wachten, een paniekaanval: mijn hoofd begon te tollen en ik kreeg zwabberbenen. Ook had ik het opeens heel warm.
Lees ook: Perimenopauze: de eerste signalen van de overgang
Erkenning
Naast de opvliegers en paniekaanvallen kreeg ik ook last van een droge huid, droge ogen en vaginale droogheid. Daarnaast had ik last van vermoeidheid, schouderklachten en hoofdpijn. En zonder duidelijke aanleiding kreeg ik woede-uitbarstingen of huilbuien. Ik herkende mezelf soms niet meer.
Met een waslijst aan klachten ging ik naar de huisarts toen Rosa-Linn 2 jaar oud was. Ik wilde weten of ik al in de perimenopauze zat. Volgens de huisarts was ik daar nog veel te jong voor, ondanks dat ik vertelde over de vroege perimenopauze van mijn oma en moeder.
Een afspraak bij een overgangsconsulent bevestigde mijn vermoeden. Alle klachten bij elkaar wezen er volgens haar op dat ik in de overgangsfase naar de menopauze zat. Dat voelde voor mij dubbel: aan de ene kant vond ik het fijn dat mijn klachten werden erkend, aan de andere kant kwam ook het besef dat mijn biologische klok snel tikte.
Acceptatie
Mijn partner en ik moesten opeens snel nadenken over de toekomst. Hij had al drie kinderen en zag hoe doodziek ik tijdens de bevalling was. Hij was bang om me te verliezen als ik nog een keer zwanger zou raken en ik vond het lastig om mijn wens voor nog een baby naast me neer te leggen.
Alsof het allemaal nog niet genoeg was, kreeg ik onlangs ook de diagnose adenomyose, een aandoening waarbij baarmoederslijmvlies in de spierwand van de baarmoeder groeit. Dit zorgt voor heftige pijn, zware en zeer onregelmatige menstruaties. Door adenomyose kan het voor vrouwen moeilijker zijn om zwanger te raken. Dat maakt het iets makkelijker te accepteren dat er geen broertje of zusje voor onze dochter komt.
Schuldgevoel
Van nature ben ik een flierefluiter. Ik hield altijd van uitgebreid koken en lekker dansen, maar nu heb ik er weinig zin in. Voor mij is de situatie moeilijk, maar ook voor mijn partner. Ik ben op dit moment geen makkelijk persoon om bij te zijn. Sterker nog: ik vind mezelf vervelend en vaak geen leuke moeder.
Ook naar mijn dochter toe voel ik me schuldig als ik weer eens uit mijn slof ben geschoten. Als ik haar ’s avonds lief zie slapen, vraag ik me weleens af waarom ik niet een leuke moeder kan zijn. Ik probeer het de volgende dag dan goed te maken door haar extra veel te knuffelen of door wat vaker te zeggen hoeveel ik van haar houd.
Lees ook: Zwangerschapswoede uitgelegd: ‘Normaal heb ik niet zó’n kort lontje’
Momzilla
Ik ben regelmatig bij de praktijkondersteuner om te ventileren. Als ik weer een paar dagen achter elkaar een momzilla ben geweest, is het fijn om daar mijn hart te luchten.
Ook met mijn eigen moeder kan ik goed praten over hoe ik mij voel. Zij heeft immers hetzelfde meegemaakt en is mijn steun en toeverlaat. ’s Avonds laat of midden in de nacht: ik kan haar altijd bellen als ik erdoorheen zit. Het is fijn om iemand te hebben die precies begrijpt wat ik doormaak.
Door mijn moeder weet ik: op een dag stopt dit. Daar houd ik mij aan vast. Maar voor nu is het elke ochtend afwachten hoe ik wakker word. Is dat met een gevoel van onbehagen? Dan wordt de rest van de dag al snel zwaar. ‘Mama heeft haar dag niet, laat me vandaag maar met rust’, waarschuw ik mijn dochter dan.
Bewustwording
Gelukkig kunnen mijn man en dochter er soms ook om lachen als ik weer eens als momzilla door het huis loop. Ik probeer er zelf steeds vaker met een lach mee om te gaan. Zo noem ik mezelf op Instagram (@lin_mama_van_rosalinn) een chronisch vermoeide postduif.
Op social media deel ik veel over de perimenopauze. Ik vind het belangrijk om bij te dragen aan meer bewustwording van de vroege perimenopauze. Ook wil ik andere vrouwen herkenning bieden en laten weten: je bent niet alleen.’
Lees ook: Claire (28) kwam in de vervroegde overgang: ‘De overgang, dat is toch voor vrouwen van boven de 50?’
